banner374
01 Mayıs 2015 Cuma 22:33
Öğrenci Tasarımlı Okul Nasıl Olur?
 Sam Levin Great Barrigton’ daki Monument Mountain lisesinde öğrenciyken, okulunda şu iki olgunun eksikliğini fark etti: Sorumluluk ve yeterlilik. Bununla birlikte, o ve arkadaşlarının çok fazla şey öğrendiğini ancak kendi verilerini nasıl oluşturacaklarını ya da bu verileri nasıl bir araya getireceklerini öğrenmiyorlardı. Ve ayrıca öğrencilerin mutsuz olduğunu da fark etti. Bu yüzden; öğrencilerin tamamıyla sorumluluğu hissettiği, herhangi bir alanda uzmanlıklarını geliştirme olanağı tanındığı ve öğrenmenin öğrenildiği okullar tasarlamayı kendine görev edindi.

Danışman Mike Powell bunu şöyle açıkladı; “Sam Levin temel noktalarda üzerinde hala çalışılan bir plan öne sürdü fakat bu yolda öğrenciler daha fazla itici güç, destekleyici olacaktı”. İdare projeye sömestr boyu pilot proje şansı tanımaya karar verdi ve 2010 sonbaharında Bağımsız Proje (Independent Project) sahneye çıktı.

Proje; lise ikinci, üçüncü ve son sınıf kademelerindeki yazılı uygulama ve mülakatla seçilen sekiz öğrenciden oluşuyordu. Grubun ana danışmanı; “bu fikrin zamanını iyi değerlendirebilen, geleneksel programda bulunandan daha fazla şeyi araştıran ve öğrenme tutkusuna sahip olan öğrenciler için olduğunu” söylüyor. Seçilecek öğrencilerin okul başarıları kıstas olarak alınmayacak. Grup beyaz yakalı ve mavi yakalı olarak tabir edilen ailelerden gelen çocuklar arasından, adil bir dağılımla seçildi.

Proje, öz motivasyonun ne olduğu fikri üzerine kuruluyor, bu doğrultuda yapılan eleştirisel değerlendirmeler de esas olarak bireyi kendi motivasyonunu geliştirmesi yönünde destekliyordu. Öğrencilerin zamanı, günlük grup toplantıları haricinde, bireysel motivasyon geliştirme yönünde yapılan aktivitelerle başarılı olmak için kendilerine kalıyordu. Powel gençlerin günün büyük bir bölümünde başıboş kalmalarının kabul edilebilir bir durum olmadığını belirtiyordu.

Öğrenciler Matematik, Fen Bilgisi, Sosyal bilgiler ve Edebiyatta onları ilgilendiren konuları buldular. Her hafta bir soru seçiyor, onu araştırıyor ve bulduklarını gruba sunuyorlardı. Aynı zamanda, okumak için kitaplar seçiyorlar, üzerine tartışıyorlar ve kitap hakkında bir şeyler yazıyorlardı. Onları heyecanlandıran şey, sömestr boyu bir konu üzerinde bireysel bir çalışma yapmak. Tek zorunluluğu: Projenin, yeterli çaba, öğrenme ve yeterlilik gerektiriyor olması ve işbirliği içinde üç haftalık hummalı bir grup çalışmasıydı. Bu arada öğrenciler bu eğitim ve proje hakkında bir video yapmayada karar verdiler. Öğrenciler, çalışmanın ötesinde özel bir amacı olan projelerinin son sunumundan sorumluydular.

Powell, danışmanları olarak, grupla her sabah düzenli olarak görüşüyordu aynı zamanda lojistik destek sağlıyor ve kaynakları yerleştirmede öğrencilere yardımcı oluyordu. Diğer üç öğretmen – Fen Bilgisi Öğretmeni, Matematik Öğretmeni ve Sosyal bilgiler öğretmeni- danışma komitesi olarak çalıştı. Günün belli bir bölümünde, her neye ihtiyaç duyarlarsa, araştırma kitaplarındaki oldukça karmaşık olan bazı fikirler üzerinde konuşmak ve yardımcı olmak için öğrencilerle toplanıyorlardı. Bunun yanında, öğrenciler ihtiyaç duyduklarında diğer öğretmenlere ya da uzmanlara danışıyorlardı. Komite üyelerinden bilgilerini paylaşmaları istendiğinde Powel bunun için şöyle diyor: Bilmelisiniz ki üyelerimiz zamanlarının neredeyse tamamınında burada çalışıyorlar”.

Süreçteki Zorluklar

Program süreçte bazı zorluklarla karşılaştı. Powell: “Yaşıtlar arası yapıcı eleştiriyi yapmakta zorlandık” dedi. Bu, öğretmenin sınırlarını çizip yapısını oluşturmaya yardımcı olduğu sınıftan biraz farklı. Onlar çözümü yaşıtların yarıştırılmalarında buldu. Bu programın büyük bölümünü onların ne yapıyor olduklarını hesaba katmaları oluşturuyordu. Onlar çok gençler ve dolayısıyla yaşları gereği her zaman iyi seçimler yapmalarını ve zamanı doğru yönetmelerini beklemek gerçekçi olmaz. Üstelik yetişkinler bile bunu yapamazken…”

Bazı öğretmenler için bu denli sınırları belirsiz olan bir sistemde öğrencilerin dersleri geçmesini kabullenmek oldukça zordu. Bu yüzden grup saydam olmaya çalıştı ve son sunularını yapıp velilere tanıttılar. Powell sömestrin sonunda herkesin – aileler, okul ve öğrenciler – tatmin olduğunu söyledi. Projenin bülteni şöyle: Aileler, bu programın ne olduğu konusunda oldukça bilinçlendiler çünkü çocuklar evde okul hakkında geçmişte hiç olmadığı kadar çok konuşuyorlardı.

Powell: “Orada, çocukların esinlendiklerini gözlemleyebileceğimiz çok fazla an olduğunu ve onların fazlasıyla sorumluluk bilinciyle gelen kontrol ile birlikte, zamanı yönetmeyi ve sorumlu davranmayı öğrendiklerini” söyledi.

Okul, her yıl bir sömestr devam eden ve o yıl ders almakta olan başarılı veya başarısız 9 ile 12 arası öğrenci ile programı sürdürmeye karar verdi. Powell: “Bu riskliydi, çünkü biz öğrencilerin bunu transkriptlerine nasıl yansıtacaklarını bilmiyorduk. Fakat son zamanlarda Oxford ve Williams gibi seçkin okullarda dahil olmak üzere oldukça olumlu cevaplar aldık.”

Tüm bunlara rağmen; projeye katılmak için başvuran öğrenci sayısı fazla değildi. Bu yıl grubun ana danışmanı olarak tanıtılan Fen Bilgisi Öğretmeni Daniel Gray o aynı zamanda bu tarz modellerde daha önceden tecrübeli birisi. – Demokratik eğitim üzerine tahsil gördü ve daha sonra bir devlet okulunda demokratik eğitimin prensiplerinin tanıtılmasında yardımcı oldu: “Onların sıradan bir dersi aldıklarından daha fazla çalışacaklarını bildiklerini ve bunu yapmak için öğrenciler kendilerini zorlamaları gerektiğini, birçok lise öğrencisinin ne bununla ilgilendiğini ne de böyle bir tecrübeye hazır olduğunu” söylüyor ve ekliyor: “Bence, yıllar geçtikçe eğer onlara aşamalı olarak artırarak sorumluluk verilirse hazır olabilirler. Benim 7. Ve 8. Sınıf öğrencilerim 1-2 yıl içinde bunu başardılar ve bu yaşta umulandan daha fazla olgunlaştılar.”

Uygulamadaki Dersler

Monument Mountain okulundaki bazı öğretmenler başta şüpheci yaklaşsa da, çoğunluğu şu anda programı destekliyor. Bazıları onun ilkelerini kullanmaya başladı bile. Örneğin; İngilizce öğrencilerine hangi kitabı okuyacaklarını seçme şansı verdiler. Powell, aynı zamanda en uygun öğretmen rolü hakkında “pozitif” tartışmaların ortaya çıktığını söylüyor.

Yılardır programa çok sayıda rötuşlar yapılmakta. Bunlardan bir tanesi de; artık, öğrencilerin ne öğrendiğini kontrol edemediği sınıflara ani ve katı bir geçişi engellemek için programın ilkbahar dönemiyle sınırlandırılmasıydı. Ve projede görevlendirilen öğretmen sayısı önce 3’e sonra programla ilgili nedenlerden kaynaklı olarak 2 ye düşürüldü. Her grup kendi görüşünü anlattı. Bu yıl öğrenciler fazla boş vakte sahipti ve konu alanı gereksinimleri karşılanmadı.

Öğrencilere haftalık araştırma soruları, kitap bölümleri veriliyordu. Sanatsal görevler için, roman yazma; bilimsel keşifler için Lyme hastalığı için batı ve doğu da kullanılan ilaçların farklarının araştırılması gibi görevler veriliyordu.

420637_10150621450629293_1505357092_n-300x452

Bağımsız projenin yaratıcısı Sam Levin

Bazen öğretmenlerden gelen yardım desteği zorluğu kanıtlıyordu. Programı organize eden ve mezun olacak olan Logan Malik şöyle diyor: “Bu öğrencilerin alışık olmadığı bir şeydi. Öğretmenin sana ne yapacağını söylemesi yerine, sen öğretmene ne öğreneceğini, ne üzerine bilgi istediğini ve ne zaman ders yapmak istediğini söylüyorsun ki onlar da bazı hazırlıkları yapıyorlardı. Ama kendilerine ait zamanlarda bile öğretmenler bize yardımcı olmada istekliydiler”. ( Öğrenciler aynı zamanda ilk grup olarak emsal teşkil ediyorlar.)

Tıp hazırlık dersleri çalışması için sorumlu olmasına rağmen Logan’ın bu ilkbahardaki bireysel uğraşı klasik gitar öğrenmekti. Youtube’dan temel parmak hareketlerini öğrenmek için videolar izledi ve sonra günde dört saat kadar bunlara çalıştı. Malik yoğun iş programına devam ediyor olsaydı bu tür bir aktiviteye giremeyeceğini girse bile bu tür bir grup olmadan yeterince verimli olamayacağını söyledi.Bağımsız Proje onu oldukça meşgul eden bir işti fakat değer vermediğin ve yapmak istemediğin şeylerin kölesi olmakla kıyaslayınca bu meşguliyet çok daha kolay olduğunu söylüyor Malik.

Bunun yanında stres de daha az çünkü değerlendirmeler, sadece başarılı veya başarısız olarak yapılan nihai sonuçlar üzerine kurulu değerlendirmeden ziyade, öğrencinin eksiğini belirleyip bunu gidermeye yönelik yapılan üretken bir modeldi.

Ödevlerin toplanma tarihine öğretmenler tarafından karar verilmediği için ödevlerin toplanması konusu sıkıntılı olabiliyordu. Fakat biz hepsini çok iyi şekilde yapıyorduk diyor Malik. Öğretmenler esnek ve adil olmaya çalıştılar; doğal düşüşleri, alçalmaları hesaba katmaya ve umulmayan zorlukların yanında öğrencilerin dikkatlerini ve motivasyonlarını düşürmediler. Araştırma soruları için zaman talep eden öğrencilere ek süre verildi.

Malik şöyle diyor: “Öönce isteyen kişilere ek bir hafta verildi bu onlara daha fazla çalışmaları gerektiğini hissettirdi ve sıkı bir şekilde çalıştılar.’’ Bireylere işleri rayına oturtması için geçme şansı veriliyordu. Eskiden tansiyon arttığında ya da grubun enerjisinde nispeten azalma görüldüğünde, amaçları ve programdaki potansiyel gelişimleri tartışılırken grup bir araya (molaya) çıkarıldı. Malik: “Sıradan derslerin birçoğunda da eğleniyordu ve o bu projeyi diğerinin yerini almasından çok, bir tamamlayıcı program olarak düşünüyordu. Ona göre bu proje yetişkinlerin başını çektiği klasik sistemden sağlanamayacak kadar çok yararlar sağlıyordu.Proje öz motivasyon nedir fikriyle kuruldu. Bu hala tartışılıyor ve oldukça da değerli bir şey.

Öğrencilerdeki Değişimler

Programa katılan öğrenciler daha fazla soru soruyorlar ve bunları nasıl cevaplayacaklarına ilişkin daha bilinçli ve dikkatli yöntemler yapılandırıyorlardı. Fikirler üzerine düşünme ve kaynakları değerlendirme yolunda oldukça dikkatliydiler. Zamanlarını daha iyi yönetiyorlardı.

Bülten aynı zamanda şunu da not düştü: Proje şunu aşılıyor; “Öğrencilerde eğitimlerini sahiplenme hissi program bittikten sonra da uzun süreler öğrencilerde yer ediyor. Bazı öğrencilerin akademik anlamda çabalamaya devam etmelerine rağmen ailelerin geri dönüşleri şu yönde oldu: “Çocuklar, Bağımsız Proje’den öncesine oranla okul dışında ilgi duydukları şeylerin peşinde daha fazla koşar oldular”.

Bülten şöyle devam ediyor: “Hiç kimsenin başarısız olduğu söylenemez, program ya da sistemin başarısızlığından söz edilebilir. Esasen, Bağımsız Proje’de öğrenciler görevi tamamlamaya çabaladı ve programdan tam not alamadı… O zaman amaç; Bağımsız Proje’yi kimse başarısız olmasın haline getirmek değil, amaç şimdiki sistemde olduğundan daha az sayıda insanın başarısız olmasını sağlamak ve bu projede entelektüel anlamda şimdiki sistemde olduğundan daha fazla başarı sağlayabilmektir.

Program çok fazla ek kaynak gerektirmiyor ve diğer devlet okulları da bu sistemin benzerini oluşturmak için Monument Valley’i ziyaret etmekteler. (Profesyonel bir yapımcı da bununla ilgili bir video yapmakta.) Powell projeye öğretmen ya da müfredat odaklı idareciler yerine, öğrenci odaklı eğitime açık idareciler gerektiğini söylüyor. Fakat bir şeye de dikkat çekiyor: “Odak öğrencide olduğu için başlanılması gereken yer bu. Bu sistem öğrenci tarafından geldi ve tüm bürokratik işler öğrenciler tarafından sürdürüldü. Bu tür programlar eğer öğretmen güdümünde olursa, çok fazla başarılı olamaz. Eğer bir grup yetişkin bunun benzerini yapmak isterse, öğrencilerle proje hakkında konuşmalar yapabilirim böylece onların nasıl tepkiler verdiğini, projeyi nereye koyduklarını görürüz. Eğer bu yeni kavramla öğrenciler ilgileniyorsa, proje kendi kendinin rehberi olur.”

Alıntı: Egitimpedia.com
Kaynak: http://www.baskabirokulmumkun.net/ogrenci-tasarimli-okul-nasil-olur/

banner182
Son Güncelleme: 01.05.2015 22:33
Yorumlar

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol