banner396
13 Ocak 2018 Cumartesi 23:19
Okullar,  Değer ve Anlam Yuvaları Olmalı

Kimi öğrenciler üzülecek kimi öğrenciler ise sevinecek. Eşyanın tabiatı gibi.

Keşke eğitim-öğretim sistemimiz öyle bir yapılanmış olsa ki tüm öğrencilerimiz, bu sistem içinde kendilerini değerli ve anlamlı hissederek mutlu olabilse... Bizler ise  fırsat ve imkan eşitliği esasında onları  bu yönde  hep  destekleyebilsek...

Ama ne yazık ki yeni kuşaklarımızın ilgilerini ve yeteneklerini  sınavlara gömerek,  onları  anlam ve değer arayışında çıkmazlar ve bunalımlar içinde yok ediyoruz. İlgileri de, yetenekleri de bu eğitim düzeni içinde çekiliyor, suyu çekilen göl gibi, ırmak gibi... Çocuklarımızı,  ilgileri ve yetenekleri doğrultusunda  anlam ve değer yatağında coşkun sular gibi akıtamıyoruz. YANİ, ONLARI BU ESASTA OKULDA, TOPLUMDA VS. DİĞER ALANLARDA VAR EDEMİYORUZ...

Öyle ki kurduğumuz bu sistem içinde sınavları bir elek yaparak  kendi ellerimizle  çocuklarımızı o  eleklerin içine hapsediyoruz. O eleğin içinde taklit etmeyi öğreniyor çocuklarımız. Yani, anlamın ve değerin o elekten geçerek bulunacağını,  varlığının ispatının ancak böyle ortaya konulabileceğini öğreniyor. Bu öğrenim şekli ya da  tarzı ya da yöntemi ya da düzeni,  ne ad koyarsanız koyun,   okuldan başlayarak her alanda taklitçiliği (mukallit olma) çocuğa dayatıyor. Ve çocuklarımızda  benzeme (merkezi sınavlarda başarılı ol!), örnek gösterilen gibi olma (falancanın çocuğu gibi doktor ol!) şiarı ile hareket etme kendini gösteriyor. Eee, serde  çevre tarafından parmakla gösterilen çocuk  olmak var, öyle değil mi? Böylece,  çocuklarımız, bu eğitim düzeni içinde asla kendileri olamıyor. –Mış gibi olup o elekten çıkmaya çalışıyorlar. Tabi, bu süreçte sistemin geçit vermediği  ilgileri ve yetenekleriyle mücadeleye girişiyorlar. İlgilerini-yeteneklerini  kendilerinden taviz verip  un ufak edenler  bu eleklerden  geçerken, bunu  yapamayanlar ya da yapmak istemeyenler elek içinde mahkumiyeti iliklerine kadar hissederek yaşıyor.  Öğrenim süreleri boyunca da bu mahkumiyet devam ediyor. 

Elek üstünde yapılan onca  elemeden, onca çevrilmeden ve  belirlenmiş bir süre bu esareti yaşadıktan  sonra elekten (her tür sınav) geçemeyen  o  kimseler  (bunlar çoğunluktur bence)  zamanı geldiğinde (örgün eğitim/öğrenim çağı dışına çıkma),  tıpkı  eleğin içinde kalan ‘çer çöp’  gibi  bir kenara atılma sonu ile karşı karşıya kalacaktır.  Yani  ‘yararsızsın ya da işe yaramazsın!’  muamelesi  bu. Elekten geçenler ise yemeklerin ya da başka şeylerin içinde anlamı, değeri  ve lezzeti tadacaklar.  Elekte kalanlar, oradan çıkamayanlar; eğitim-öğretim kapılarının önüne konan kimselerdir.

Ve onlar ki,  eğitim-öğretim sistemi içinde kendilerini  anlamlı ve değerli hissetmemişlerdir.

Ve onlar ki,  kendilerini bulgurun içindeki küçük taşlar ve çer çöp  gibi görmüşlerdir.

Üzülerek ifade etmeliyim ki,   belli sınavların, öğrencilerin hayatında  yönlendirici olduğu, öğrencilerin hayatının merkezine oturduğu, adeta öğrencilerin kaderlerini tayin ettiği  bir eğitim-öğretim düzeni  içinde  kötü-iyi ayrımı yapan  bir bakış ve anlayış hüküm sürer. Bu hükmün,  her yenilikçi adım ya da hamle  sırasında kulaklarımıza fısıldadığı söz ise hep aynıdır:

‘’AYIKLA PİRİNCİN TAŞINI...’’

Eğitim öğretim anlayışımız ve bakışımız hep bu söze kulak veriyor ne yazık ki. Çocuklarımızın beklentilerini, ilgilerini, yeteneklerini hiç mi hiç dinlemiyor.

Halbuki kötü-iyi öğrenci ayrımlarını bir kenara bırakıp tüm öğrencileri ilgi ve yetenekleri doğrultusunda anlamlı ve değerli kılmaya çalışsak ne güzel olur!

Topluma,  okuldan ‘anlamsız ve değersiz’ notları alarak katılan kimseleri bir düşünün bakalım, sizce pskolojik yönden ne durumdadırlar?

Okullarımız,  çocuklarımızın bir anlamı ve değeri olduğunu, onları başarılı oldukları yani ilgi duydukları ve yeteneklerinin olduğu alanlara yönlendirerek gösterebilir.  Bu da ancak sınavsız ve ilgi-yetenek-bireysel merkezli düşünülen  anlayış ve bakış ile hazırlanan bir eğitim-öğretim düzeni içinde kendisine yer bulabilir. Yoksa zorlamalarla ancak göstermelik birkaç kare çıkar. O da eğitim-öğretim ortamında ancak misafir olabilir. Gelir ve gider. Gelir ve gider. Gelir ve gider.

Bence  ucundan  tuttuk ama hayata tam manasıyla geçirme noktasında  çok zaman kaybediyoruz. Uygulama aşamasında  devrimsel  derecede  cesur ve kararlı  olabilirsek ve devinimsel şekilde  çocuklarımıza  eğitim-öğretim ortamlarından yayılarak  değer ve anlam aşılayabilmeyi kendimize  misyon-vizyon yapabilirsek bu işin üstesinden gelebiliriz.

Yoksa karnelerde ve sınav sonuç belgelerinde çocuklarımızın ilgilerini ve yeteneklerini değil, yalnızca eğitim-öğretim düzeni içinde onlara gösterilen yolda ilerleyip ilerleyemediklerini görmüş ve ne kadar ilerlediklerini  ölçmüş oluruz.

Hal böyle olunca nice sporcular  nice ressamlar   nice müzisyenler nice bilim insanları nice yetenek-ilgi sahibi  kimseler elimizden kaçar gider.

Kaçırmamalıyız, çocuklarımızı elekte ayıklamamalıyız, çocuklarımızı ayırmamalıyız, onlara kendi kaderlerini tayin hakkı vermeliyiz, onlara ilgi-yeteneklerine göre seçme hakkı ve fırsatı tanımalıyız, onları okullarımızda ilgi ve yeteneklerine göre  anlamlı ve değerli  kılabilmeliyiz. Bunu başarabiliriz artık.

Evet, her öğrencide bir anlamın ve  değerin var olduğunu  bilerek onu keşfetmeye çalışalım ve öğrenciyi tam da oraya oturtalım ki öğrenci kendini gerçekleştirebilsin ve bulabilsin. Yoksa kendini arayan insanlar olacaklar, bir müddet sonra da anlamsız olduklarını hissettiklerinde  her şeye  boş verecekler.

Sınav kağıtlarını boş veren öğrenciler aslında ne çok şey anlatır, bilir misiniz?

Ne olur boşlukta bırakmayalım çocuklarımızı...

Bir anlamının ve değerinin var olduğunu gösterelim, buna göre eğitim sistemimizi gözden geçirip eğitimde yüzeysel değil derinsel bir reform yapalım. Ucundan tuttuk, cesaret ve kararlılık ile bunu başarabiliriz.

Her dönemin ve  ders yılının sonunda ASLINDA BİR YILDIZ  kayıyor  kalem tutan ellerimizin arasından,  BİR YILDIZ... Bakılmayan, görülmeyen, anlaşılmayan...

FARKINDA MISINIZ?

Bir tavsiye: Değerli öğretmenlerimiz,  öğrencilerinizin 1. dönem  karnelerindeki görüş kısmına eğitim sisteminin göremediği değerini ve anlamını yazın bence. Gördüğünüzü ona ve velisine gösterin. Gösterin ki karnenin solundaki notların ne kadar anlamsız ve değersiz  olduğu anlaşılsın...

Özlü söz: Mukallit olma (taklit etme),  insanların kişiliklerini, özlerini, ilgilerini, yeteneklerini yok eden bir virüstür. İnsanların hayatlarına yayıldığı an o insanların meydana getirdiği toplumlar ilerleyemez, yerinde sayar ve  evrensel değeri olan bilime-sanata-spora-müziğe-resime kapalıdır.

Herkese iyi ara  tatiller...

Saygılar...

Yusuf SEVİNGEN

Anahtar Kelimeler:
OkulDEGERAnlam
Yorumlar
Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.