banner374
   (Bugün bir üniversite öğrencisinin feryatlarını paylaşacağım sizinle. Hukuk okuyan genç bir kız bu satırların yazarı. Bu kalemler, bu yürekler çoğaldıkça azalır acılar, ızdıraplar diye düşünüyorum. Genç kalemi kutluyorum ve yazısını aşağıya aktarıyorum.) 

Sona geliyorum
İzin verirseniz bu kez bir deney yapmak istiyorum. 
Başlayalım...
Bütün kimliklerimizi bir kenara bırakalım. Ağzımızı, kulaklarımız kapatalım.
Yalnızca gözlerimiz açık kalsın.. 
Önümüzde bir televizyon kanalının veya sabah alınmış taze gazetelerin ilk sayfasının açık olduğunu düşünelim şimdi.
Bir çocuğu görüyorsunuz kanlar içinde yatıyor annesinin kucağında. Başka bir çocuğun cansız bedeni babasının kucağında... 
Bir diğer çocuk da bir kenarda sağ kolu kopmuş bebeğini kalbine bastırıyor; bir umut yiten anne babasının yarasını kapatır diye. 
Şimdi televizyonları kapatalım, gazeteler süslük eşyalar içindeki yerlerini alsınlar. 
Gözlerimizi kapatalım ve sadece kulaklarımız açık olsun... 
Bir radyoyu dinleyelim. Dilini anlamadığımız ama yaşının 25-30 olduğunu düşündüğümüz kadının söylediklerini... Daha doğrusu ağlamaktan söyleyemeyip de çığlık içindeki feryatlarını dinleyelim. 
Dinleyebilir miyiz, bilmiyorum ama deneyelim. Düşen bir bombanın çıkardığı ses keser yayını. Feryatlar yeniden!...
Biliyorum bütün bunları yapmanızı istediğim için benimle ilgili her birinizin aklından farklı tanımlamalar oluştu. 
Olsun!
Sona yaklaşıyorum.
Bu haller yaşanırken gazetelere, televizyona, radyoya gelişigüzel bakabilen insanlar var işte. 
İnsanlar mı?
Bir de bu vahşetten bahsetmeyenler... Ve bir de bilip, görüp, duyup sessiz kalan insanlar.. 
İnsanlar mı? 
Âdetten...
Sona geliyorum. 
Gözlerimiz, kulaklarımız, ağzımızı kapatalım. Vicdan denilen insanlık onurunu kapatamıyorsak eğer mutlaka kurtaracak bir şeyimiz vardır. 
Fakat; açınca gözlerimizi kapanıyorsa vicdanımız vah halimize..
Son!
Bakınız kimliğe, kişiliğe, yaşa veya farklılık yaratan herhangi bir şeye başvurmadan vahşetin boyutu bizi durdursun. Ya da durdurmasın birlik etsin.
Biz insan olmayı, insanlık onurunu, insan kalabilmeyi başarabiliyorsak bu yeter ve hatta...
Bom-ba 

22 Temmuz 2014,Cambridge

Cemre İPEKLİ
İstanbul Üniversitesi Huku Fakültesi 3. sınıf öğrencisi

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

Avatar
Himmet 2 yıl önce

allahimizin da bir hesabı var. yüreğimiz yaniyor. kalemine sağlık.

Avatar
kemal 2 yıl önce

ekmek yerine kan, göz yaşı... sonumuz hayrola.

Avatar
can 2 yıl önce

filistin halkına bin selam, yazara çok teşekkürler.

Avatar
eğitimci 2 yıl önce

duygularımıza tercüman oldunuz teşekkürler. kahrolsun zalimler

Avatar
ipeksu 2 yıl önce

bu seferde okul vurmuşlar, yazık yazık.

Avatar
Ali 2 yıl önce

sayın hocam aynen katılıyorum bunlar insani duyarlıklarımızdır.aynı şeyleri aleviler,kürtler,zenciler içinde yazar mısınız.

Avatar
ahmet kara 2 yıl önce

Filistinli-Beyrutlu Çocuk

Gücüm yetene,
Kanım bitene,
Nefesim, tükenene kadar;
Seninleyim.
Gövdemi siper,
Dualarımı mermi,
yapıp uçuruyorum...
Golan Tepelerine.
İki gözünden
Öpüyorum.
Ülkende, özgür,
Yuvanda mutlu kal,
Hoşçakal,
Onurlu çocuk...

Ahmet Kara

Avatar
mahsuni 2 yıl önce

bu savaşı bugün bile durdurabilme güü yok mudur?bu insanlığın.ama insanların ölmesinden çıkar sağlamaya çalışanlar mı var acaba.yosa neden durdurmazlar bu cinayetleri.